Een tuin die opvalt

^{Tekst: Gijs Coffeng | Foto's: Marcel Isdaal}

Wie de Eksterstraat in Amsterdam-Noord inloopt, ziet al snel een tuin vol kleurige bloemen, een verzameling kabouters, foto’s en vlinders op de gevel en bloesem aan de fruitboompjes. Hier woont mevrouw Wagterveld-Nijenhuis al 40 jaar. Ze is elke dag in haar tuin. ‘Ik krijg vaak complimenten van andere bewoners’, vertelt ze. Terwijl de koffie pruttelt, gaan we aan tafel zitten voor een gesprek.

Tuiniert u al uw hele leven?

‘Ik heb de groene vingers van mijn vader. Wij hadden vroeger een grote groentetuin met aardappelen en sla. Wij komen uit Drenthe. Vlak na de oorlog verhuisden we naar Amsterdam omdat mijn vader hier werk kreeg.’ 

Had u ook meteen een tuin in Amsterdam? 

‘Nee, we woonden met 10 mensen in een 3-kamerwoning op 3-hoog. In Drenthe stond de voordeur altijd open en we waren veel buiten. Dat was hier anders. Daaraan moest ik echt wennen.’

Hoe kwam u in dit huis?

‘Via woningruil. Mijn man en ik konden ons appartement ruilen voor dit hoekhuis met tuin. Vanaf dag 1 dat we hier wonen, ben ik in de tuin bezig.’ 

Welke bloemen zijn uw favoriet?

‘Violen. Die horen erbij. Ze bloeien als 1e in het seizoen. Ik houd ook van bloesem, bijvoorbeeld in mijn nieuwe kersenboom. In juni haal ik daar de 1e kersen vanaf.’

Doet u alles nog zelf?

‘Ja hoor, ik rijd nog auto, dus ik ga zelf naar het tuincentrum om plantjes te halen. Ik werk bijna elke dag even in de tuin. Eerst zorg ik dat het binnen netjes is. Daarna ga ik naar buiten. Met de hark maak ik de aarde los. Aarde moet soepel zijn.’

Wat doet u in de winter of als het niet zo mooi weer is?

Ze lacht: ‘Dan verveel ik me. Nee hoor, dan ben ik veel bij mijn familie. De kinderen, kleinkinderen én
achterkleinkinderen komen langs. Ik ben zelfs al betovergrootmoeder. Straks komt mijn kleindochter bijvoorbeeld even. Met mijn achterkleinzoon van 12 jaar ben ik laatst naar het tuincentrum geweest. Hij wilde een appelboompje en een frambozenstruik. Leuk toch? Hij verft ook elk jaar het tulpenhekje.’

Krijgt u vaak complimenten?

‘Ja, mensen blijven vaak staan om naar de tuin te kijken. Kinderen willen op de foto met de kabouters. Toeristen maken ook foto’s. Buurtbewoners vinden de tuin leuk. In de herfst splits ik de planten die te groot worden. De extra plantjes zet ik op een kleedje bij de stoep. Mensen uit de buurt nemen ze dan mee.’ Mevrouw Wagterveld-Nijenhuis laat ons trots haar tuin zien. Ondertussen plukt ze blaadjes, geeft ze water en vertelt ze bij elk plantje een verhaal. ‘Deze pruim mag niet te groot worden, dus haal ik de nieuwe blaadjes eraf.’ Als we afscheid nemen, staat haar kleindochter op de stoep. ‘Ik vond het gezellig’, zegt mevrouw Wagterveld-Nijenhuis.