Aaf Brandt Corstius 'bezingt' haar plein

21-12-2011

Huurders van Stadgenoot konden hem vorige week al lezen: de eerste column van Aaf Brandt Corstius voor het magazine Stadleven. De schrijfster 'bezingt' daarin haar plein, ergens in de Watergraafsmeer. Hieronder deze eerste column.

Droomplein
Een van de redenen dat ik ging wonen waar ik nu woon - een kleine straat in de Watergraafsmeer - was dat er een plein dichtbij was, waar ik als kind alleen maar van kon dromen.

Het had niet een glijbaan, maar drie. Niet twee schommels, maar zes. Een heuse waterpomp, waar kinderen zelf water uit konden pompen. Er was zelfs een houten huisje waar je op zonnige dagen emmers, scheppen en ballen kon lenen, tegen de borgstelling van je sleutels of je Ikea Familykaart.

Een droomplein.

En omdat ik een zoon en een dochter heb, van wie het jongetje (bijna 2) de 'ommel' en de 'ijbaan' al zeer kan waarderen, werd dit plein mijn walhalla. En dat van talloze andere ouders, die van het plein bijna een lifestyle maakten - in de zomer namen ze flessen koude wijn mee, in de herfst organiseerden ze er voetbaltoernooien. Er speelden zoveel kinderen dat je er na een dag altijd een rijke oogst vandaan kon halen: achtergelaten scheppen, jasjes en sokjes bevolkten dan het intensief gebruikte plein.

Maar. Het plein was zo leuk dat het bijna te leuk was. Ook dat kan, was mijn les als prille ouder. Mijn zoon is iemand van de school if you can dream it, you can do it, wat op zich een prachtige gedachte is, maar angstaanjagend voor de moeder die erachteraan loopt: hij klom op de grote houten trap naar de hoge glijbaan, liep rakelings onder kinderen door die in een stalen draaimolen rondtolden, en wierp zich vanaf enorme hoogte in een vangnet met net iets te grote gaten.

Ik moest op zoek naar een ander plein. Een saaier plein. Dat was gauw gevonden. De enige aanwezige uitdagingen: een wip, een wipkip en een omgehakte boom die als klimobject diende. Hier durfde ik mijn zoon wel los te laten.

Maar ook hier ontdekte hij iets: de twee plassen die zich op regenachtige dagen vormden, en waar hij dan met groot enthousiasme doorheen ging rennen, zodat ik hem steeds verder uit moest kleden en hem uiteindelijk in een natte romper, verder naakt, in zijn wagen naar huis moest rijden. Dit onder het toezien van de hele buurt, die duidelijk 'Ontaarde moeder' dacht. Want het regende dan dus ook nog.

De nieuwste ontdekking is de stoep. De stoep voor mijn huis. Daar staan tientallen fietsen op geparkeerd, en daar vermaakt mijn zoon zich kostelijk mee. Hij draait aan de trappers, en dat houdt hij lang vol. Bijna net zo lang als het rennen door diepe, spannende plassen.